–
–భూమిపుత్ర శ్రీహరిమూర్తి.,రచయిత, పర్యావరణవేత్త
సలాం ప్రొద్దుటూరు:
మనిషి చరిత్రలో కొన్ని విషయాలు తరతరాలుగా కొనసాగుతూ సమాజపు స్వభావాన్ని ప్రతిబింబిస్తాయి. భాష, సంస్కృతి, కళలు, ఆచారాలు ఎంత ముఖ్యమో, ఆహారం కూడా అంతే ప్రాధాన్యాన్ని కలిగి ఉంటుంది. ఒక ప్రాంతపు వాతావరణం, వ్యవసాయ సంపద, జీవనశైలి, ఆధ్యాత్మిక భావనలు కలిసి అక్కడి ఆహార సంస్కృతిని రూపొందిస్తాయి. అందుకే ఆహారం గురించి జరిగే ప్రతి చర్చ సమాజపు లోతైన విలువలను స్పృశిస్తుంది.
ఇటీవలి కాలంలో ఉల్లి, వెల్లుల్లి అంశం మళ్లీ ప్రజా చర్చలోకి వచ్చింది. కొన్ని హిందూ దేవాలయాలు, మఠాలు, ఆధ్యాత్మిక సంస్థలు, కొన్ని సామాజికవర్గాలకు చెందిన కుటుంబాలు తమ సంప్రదాయాల ప్రకారం ఉల్లి, వెల్లుల్లి వినియోగాన్ని పరిమితం చేస్తున్నాయి. మరోవైపు పోషకాహార శాస్త్రం ఈ రెండు పదార్థాలను ఆరోగ్యానికి మేలు చేసే ఆహారాలుగా గుర్తిస్తోంది. ఈ నేపథ్యంలో సంప్రదాయం, ఆరోగ్యం, వ్యక్తిగత ఎంపిక, సామాజిక వైవిధ్యం అనే నాలుగు అంశాలు ఒకే వేదికపై కలుస్తున్నాయి.
భారతీయ తాత్విక సంప్రదాయాల్లో ఆహారానికి ప్రత్యేక స్థానం ఉంది. శరీరాన్ని పోషించే సాధనంగా మాత్రమే కాకుండా మనస్సు, ఆలోచనలు, జీవన విధానాన్ని ప్రభావితం చేసే అంశంగా కూడా ఆహారాన్ని చూశారు. యోగ, భక్తి, ఆధ్యాత్మిక సాధనలకు సంబంధించిన అనేక సంప్రదాయాలు సాత్విక జీవనాన్ని ప్రోత్సహించాయి. ప్రశాంతత, ఏకాగ్రత, సమతుల్యతకు అనుకూలంగా భావించిన ఆహార విధానాలు కాలక్రమేణా ఆచారాలుగా రూపుదిద్దుకున్నాయి. ఈ క్రమంలో ఉల్లి, వెల్లుల్లి వినియోగంపై కొన్ని ప్రత్యేక నియమాలు ఏర్పడ్డాయిఈ నియమాల వెనుక ఉన్న ఉద్దేశం ప్రధానంగా ఆధ్యాత్మిక జీవనశైలికి సంబంధించినది. ధ్యానం, పూజ, ఉపవాసం, సాధన వంటి సందర్భాల్లో మనస్సు మరింత కేంద్రీకృతంగా ఉండాలనే ఆకాంక్షతో కొన్ని ఆహార నియమాలు రూపొందించబడ్డాయి. ఆ సంప్రదాయాలు తరతరాలుగా కొనసాగుతూ ఒక ప్రత్యేక సంస్కృతికి ప్రతీకలుగా నిలిచాయి.
అదే సమయంలో భారతీయ సమాజపు మరో ముఖచిత్రం గ్రామీణ జీవనంలో కనిపిస్తుంది. రైతు పొలంలో పనిచేస్తూ తినే భోజనంలో ఉల్లి ఒక ప్రధాన భాగంగా ఉంటుంది. శ్రమజీవుల ఆహారంలో ఉల్లి శక్తినిచ్చే సహజ ఆహారంగా స్థానం సంపాదించింది. వెల్లుల్లి అనేక ప్రాంతాల్లో ఇంటి వైద్య సంప్రదాయాల్లో భాగమైంది. జలుబు, దగ్గు, జీర్ణకోశ సమస్యలు, శారీరక శక్తి పెంపు వంటి సందర్భాల్లో వెల్లుల్లిని వినియోగించే పద్ధతులు ఇప్పటికీ విస్తృతంగా కనిపిస్తాయి. ఈ దృశ్యం భారతీయ సంస్కృతిలో ఆధ్యాత్మిక సంప్రదాయాలు, ప్రజల దైనందిన జీవనం సమాంతరంగా ఎలా కొనసాగాయో తెలియజేస్తుంది.ఆధునిక శాస్త్రం ఈ అంశాన్ని మరింత లోతుగా అధ్యయనం చేసింది. ఉల్లి, వెల్లుల్లిలో ఉండే జీవరసాయన పదార్థాలు మానవ ఆరోగ్యంపై చూపే ప్రభావాలను ప్రపంచవ్యాప్తంగా పరిశోధకులు విశ్లేషించారు. వెల్లుల్లిలోని అలిసిన్ గుండె ఆరోగ్యానికి తోడ్పడే లక్షణాలను కలిగి ఉందని అనేక అధ్యయనాలు సూచిస్తున్నాయి. రోగనిరోధక శక్తి పెంపులో కూడా వెల్లుల్లి పాత్రను పరిశోధనలు ప్రస్తావిస్తున్నాయి. ఉల్లిలో ఉండే యాంటీఆక్సిడెంట్లు, ఫ్లేవనాయిడ్లు శరీర కణాల ఆరోగ్యాన్ని పరిరక్షించడంలో సహకరిస్తాయి. జీర్ణక్రియ, జీవక్రియల సమతుల్యతకు కూడా ఇవి ఉపయోగపడతాయని శాస్త్రీయ పరిశోధనలు వెల్లడిస్తున్నాయి.
ఈ వాస్తవాలన్నింటినీ పరిశీలించినప్పుడు ఒక ఆసక్తికరమైన చిత్రం కనిపిస్తుంది. సంప్రదాయం తన లక్ష్యాలతో ప్రయాణిస్తోంది. శాస్త్రం తన పరిశోధనలతో ముందుకు సాగుతోంది. రెండూ మానవ జీవితాన్ని మెరుగుపరచాలనే ఆకాంక్షతోనే అభివృద్ధి చెందాయి. ఒకటి ఆధ్యాత్మిక ప్రశాంతతకు ప్రాధాన్యం ఇస్తే, మరొకటి శారీరక ఆరోగ్యాన్ని విశ్లేషిస్తుంది. ఈ రెండు దృక్పథాలు మానవ అనుభవంలోని విభిన్న పార్శ్వాలను ప్రతిబింబిస్తాయి.ఈ సందర్భంలో ఆహార స్వేచ్ఛ అనే అంశం ప్రత్యేక ప్రాధాన్యం సంతరించుకుంటుంది. ప్రజాస్వామ్య సమాజంలో ప్రతి వ్యక్తి తన ఆరోగ్యం, విశ్వాసం, జీవనశైలి, కుటుంబ సంప్రదాయం ఆధారంగా ఆహారాన్ని ఎంచుకునే అవకాశం కలిగి ఉంటాడు. ఒక వ్యక్తి ఉల్లి, వెల్లుల్లిని దూరంగా ఉంచడం అతని ఆధ్యాత్మిక ఎంపిక. మరో వ్యక్తి వాటిని ఆహారంలో భాగం చేసుకోవడం అతని ఆరోగ్య లేదా సాంస్కృతిక ఎంపిక. ఈ రెండు నిర్ణయాలు సమాజపు వైవిధ్యాన్ని మరింత సుసంపన్నం చేస్తాయి.
భారతదేశం ఆహార వైవిధ్యానికి నిలయంగా నిలిచింది. పర్వత ప్రాంతాల నుంచి తీర ప్రాంతాల వరకు, ఎడారి ప్రాంతాల నుంచి అరణ్య ప్రాంతాల వరకు ప్రతి భూభాగం తనదైన ఆహార సంప్రదాయాన్ని అభివృద్ధి చేసుకుంది. ఈ వైవిధ్యం భారతీయ సంస్కృతికి విశాలతను అందించింది. ఒక ప్రాంతంలో పవిత్రంగా భావించే ఆహారం మరో ప్రాంతంలో దైనందిన జీవనంలో భాగమవుతుంది. ఒక సమాజం అనుసరించే ఆచారం మరో సమాజంలో భిన్న రూపంలో కనిపిస్తుంది. ఈ విభిన్నత భారతీయ నాగరికతకు జీవం పోసిన శక్తి.దేవాలయాల సందర్భంలో కూడా ఇదే అవగాహన అవసరం. ఆలయ సంప్రదాయాలు శతాబ్దాల వారసత్వాన్ని మోస్తాయి. నైవేద్యాల తయారీ, పూజా విధానాలు, ఆధ్యాత్మిక క్రమశిక్షణ ఆ సంప్రదాయాల భాగాలు. ప్రజల వ్యక్తిగత జీవితం, కుటుంబ ఆహార పద్ధతులు, ప్రాంతీయ ఆహార సంస్కృతులు మరో విస్తృత ప్రపంచాన్ని ప్రతిబింబిస్తాయి. ఈ రెండు ప్రవాహాలు భారతీయ సంస్కృతిలో సమాంతరంగా కొనసాగుతూ సమాజానికి సమృద్ధిని అందిస్తున్నాయి.
ఇరవై ఒకటవ శతాబ్దం శాస్త్రీయ అవగాహన, సాంస్కృతిక వారసత్వం, వ్యక్తిగత స్వేచ్ఛలను సమన్వయం చేసే యుగంగా రూపుదిద్దుకుంటోంది. ఉల్లి, వెల్లుల్లి చర్చ కూడా ఈ సమన్వయానికి ఒక ఉదాహరణగా నిలుస్తుంది. సంప్రదాయాలు తమ విలువలను కాపాడుకుంటూ ముందుకు సాగుతున్నాయి. శాస్త్రం కొత్త పరిశోధనల ద్వారా ఆరోగ్య అవగాహనను విస్తరిస్తోంది. వ్యక్తులు తమ జీవనశైలికి అనుగుణంగా నిర్ణయాలు తీసుకుంటున్నారు. ఈ మూడు అంశాలు కలిసి ఒక పరిపక్వ సమాజ నిర్మాణానికి దోహదం చేస్తున్నాయి.చివరికి ఉల్లి, వెల్లుల్లి గురించి జరిగే చర్చ మనకు ఒక విస్తృతమైన సామాజిక సత్యాన్ని గుర్తు చేస్తుంది. ఆహారం శరీరాన్ని పోషిస్తుంది. సంప్రదాయం సంస్కృతిని సంరక్షిస్తుంది. శాస్త్రం జ్ఞానాన్ని విస్తరిస్తుంది. స్వేచ్ఛ వ్యక్తిత్వాన్ని వికసింపజేస్తుంది. ఈ నాలుగు పరస్పరం గౌరవించబడినప్పుడు సమాజంలో అవగాహన, సామరస్యం, పరిపక్వత మరింత బలపడతాయి.
ఒకే తోటలో అనేక పూలు వికసించినప్పుడు ప్రకృతి మరింత అందంగా కనిపిస్తుంది. ఒకే దేశంలో అనేక ఆహార సంస్కృతులు, అనేక విశ్వాసాలు, అనేక జీవన విధానాలు కలిసి ప్రవహించినప్పుడు సమాజం మరింత సంపన్నంగా మారుతుంది. ఉల్లి తినేవారి పళ్లెంలోనూ, ఉల్లి దూరంగా ఉంచేవారి ఆచారంలోనూ భారతదేశపు వైవిధ్యమే ప్రతిబింబిస్తుంది. ఆ వైవిధ్యాన్ని గౌరవించే సంస్కారం, శాస్త్రీయ అవగాహనను ఆహ్వానించే దృక్పథం, వ్యక్తిగత స్వేచ్ఛను పరిరక్షించే విలువలు కలిసి నడిచినప్పుడే మన ప్రజాస్వామ్యం మరింత పరిపక్వతను సంతరించుకుంటుంది. భిన్నత్వాన్ని సామరస్యంగా మలచడం భారతీయ నాగరికతకు ఉన్న విశిష్ట శక్తి. ఆ శక్తిని సంరక్షించుకోవడమే ఈ చర్చ మనకు అందించే అత్యంత విలువైన సందేశం.